| opis dodany: |
2009-08-30 |
przez: |
Monika |
ogar polski - Wzorzec FCI nr 52
Kraj pochodzenia: Polska
Data publikacji obowiązującego standardu: 25.02.1985.
UŻYTKOWANIE:
Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy, sarny i dziki, a także na dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie jest zakaz polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z ogarami poluje się w całym kraju wyłącznie na dziki i lisy. ogar polski, podobnie jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym oszczekiwaniem, przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki – wyższym. To oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy – gonem.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies średniej wielkości, o mocnej, muskularnej, raczej ciężkiej budowie, dającej mu znaczną wytrzymałość, lecz nie szybkość.
WAŻNE PROPORCJE:
Sylwetka formatu prostokątnego, długość tułowia jest nie co większa niż wysokość w kłębie.
GŁOWA:
Dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości prostokąta. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, mózgoczaszka szeroka, umiarkowanie wysklepiona miedzy uszami, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, guzowatość potyliczna bardzo wyraźna. Stop dobrze zaznaczony.
Trzewioczaszka: Nos duży, szeroki i ciemny. Kufa długa, z profilu głęboka i tępo zakończona, nie klinowata ani spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Górna linia kufy z linią czołową tworzą kąt rozwarty. Wargi górne grube ze zwisającymi faflami, w kątach warg tworzą się wywinięte na zewnątrz fałdy. Uzębienie mocne, białe, pełne, zgryz nożycowy. Oczy nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, u starszych psów dolne powieki mogą być obwisłe. Uszy wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom, szczelnie do nich przylegają.
SZYJA:
Średniej długości, o prostej linii karku, muskularna, dość gruba, zwłaszcza przy barkach, luźna skóra tworzy sfałdowane podgardle.
TUŁÓW:
Górna linia prosta. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony. Lędźwie stosunkowo krótki. Zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, umiarkowanej szerokości, o znacznej pojemności. Zebra prawdziwe i rzekome są długie i dobrze wysklepione, ustawione prawie pionowo. Linia dolna: brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie.
OGON:
Gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty, w powolnym ruchu uniesiony nieco do góry, lecz nie zakręcony. Podczas gonu pies trzyma go poniżej linii grzbietu z lekkim odchyleniem na bok. Pokryty dłuższym włosem od spodu.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie muskularne o mocnym kośćcu, oglądane od przodu proste, równolegle ustawione, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione. Długość nóg równa się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej. Łopatki długie, skośno ustawione, dobrze umięśnione. Łopatka tworzy z ramieniem kąt ok. 100º. Ramiona średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu. Łokcie powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani odstające. Przedramiona długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach. Nadgarstki szerokie, bez zgrubienia i śladów krzywicy. Śródręcza dość krótkie i ustawione lekko dosiebnie. Łapy ściśle zwarte, okrągłe, palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami. Pazury grube, czarne, przy palcach białych są barwy rogowej.
Kończyny tylne oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyły proste równoległe. Udo długie, szerokie i muskularne. Kąt w stawie biodrowym ok. 100º. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Podudzia średniej długości, o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie skierowane do tyłu. Stawy skokowe dobrze wątkowane. Kość piętowa mocna. Śródstopia dość długie i ustawione prawie pionowo. Łapy jak u kończyn przednich.
CHODY:
Powolny kłus. Podczas gonu niezbyt szybki galop.
SKÓRA:
Na tułowiu i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy zmarszczki, a na podgardlu fałdy.
OKRYWA WŁOSA:
Włos na głowie, kufie , uszach i nogach krótki, gładki, na pozostałych częściach ciała średniej długości, gruby i twardy. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Pod włosem okrywowym występuje gęsty i miękki podszerstek.
Umaszczenie – sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do ogona, boki tułowia i wierzch ogona.; na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz nogach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej umaszczone. Dopuszczalne są: biała strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona.
WZROST I WAGA:
Wysokość w kłębie:
- psy: 56 – 65 cm
- suki: 55 – 60 cm
Waga:
- psy: 25 – 32 kg
- suki: 20 – 25 kg
WADY:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Słabo rozwinięte łuki nadczołowe i guzowatość potyliczna; spiczasta lub niedostatecznie głęboka kufa; zbyt długi lub krótki i odstające uszy; czarne umaszczenie kufy; jasna barwa oczu; braki w uzębieniu; cienki i długi za krótki, słabo owłosiony albo zakręcony ogon; cienka, miękka sierść; brak podszerstka.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w worku mosznowym.
Opis wzięty ze strony www.rasypolskie.com
